Filmde Ari Folman'ın bi şekilde unuttuğu/bilinçaltına ittiği anların, yavaş yavaş bilincine çıkışını izliyoruz: Kendi hikayesini anlatır, kendi vicdanıyla yüzleşirken, İsrail'in hikayesini anlatıyor, finaldeki duruşu/bakışı da -yine, İsrail'in Sabra ve Şatilla'daki işlevine denk düşüyor-
bu bağlamda, aklıma Cache geliyor: Majid ve Georges ilişkisini, Cezayir-Fransa ilişkisinin metaforu olarak oya gibi işleyişi..
Olağanüstü güzellikteki açılış jeneriğinin ardından, bunun bi rüya olduğunu öğreniyoruz: Arkadaşının anlattığı bu rüya aracılığıyla, Ari'nin bilinçaltı da bi şekilde uyanıyor: Avukat arkadaşına gittiğinde, onun verdiği bi örnek var: Teste katılanlara çocukluklarıyla ilgili fotoğraflar gösterilir, ancak fotolardan bi tanesi, kurgudur: Bi panayır ortamına çocukluk hali photoshoplanmıştır: Katılımcıların 80%'i, gerçekleşmemiş panayır ziyaretini, gerçekleşmiş gibi anlatırken, sadece 20%'si "hatırlamıyorum.." demektedir.. Hafızanın yanıltıcılığına, "dinamik.." oluşuna süfer bi örnek..
Sonrasında, askerlerin savaş sırasında devreye soktukları s/avunma mekanizmaları var: Kimisi, denizden kendisini almak için çıkan kadına sarılarak (Oedipus okumasına gayet müsait..), kimisi kendisini güzel yerlerde hayal ederek, kimisi vals yaparak karşıt tepki geliştiriyor, kimisi de Hollanda'da falafelden zengin olup, onlarca dönüm yer sahibi olduğundan o günlere dair hiçbişii hatırlamak dahi istemiyor..
Ari folman yavaş yavaş parçaları birleştirirken, Sabra ve Şatilla'ya geliyoruz: Filmin bundan sonrasıysa kelimelerle anlatılacak gibi diil..
Görsel açıdan süfer, bikaç sahnede yakalanan video klip estetiğiyse (air guitarla başlayanı favorim..) olağanüstü..
Anlattıklarıyla da İsrail'in vicdanıyla hesaplaşması yolunda çok ama çok önemli, muhteşem bi film..
Kayıtlar
