Vozvrashcheniye

Andrei Zvyagintsev'nın ilk filmi.. Tek kelimeyle muhteşem bişii..

Ivan, Andrei, annesi ve büyük annesi aynı evde yaşıyorlar.. Derken, pazartesi, "ses yapmayın: Babanız uyuyor.." cümlesiyle çocuklar babalarının döndüğünü öğreniyorlar.. Odanın kapısından baktıklarında Ivan hemen koşarak giderken, Andrei babasını izliyo bi süre..

Akşam yemek yiyorlar.. Çocuklara da sulandırılmış şarap veriliyor.. "Merhaba.." kutlaması yapılıyor bi neviinden.. Ertesi sabah baba ve iki çocuk yola çıkıyor..

Ivan'ın üzerine çöküyor baba imgesi temsil ettiği her şeyiyle birlikte: Kabaca otorite olarak niteleyebileceğimiz bu imge, içinde biçok hissi barındırıyor..

"Ivan??"

"Efendim??"

"Efedim baba diyeceksin.." Kabullenemiyor onun babası olduğunu: İlk gördüğünde onaylamak için tavan arasına koşup eski resme bakıyor..

Babasını pilot sanıyor/du Ivan, öyle olmadığını anlayıp gerçekle yüzleşiyor..

Onları otobüsle geri gönderirken "onun bize ihtiyacı yok.." diyor, bilinçaltındaki düşünce bilincine çıkıyor..

Yemek yemiyor, yolda yağmurda beklemeyi göze alıyor, babasının ona dokunmasından adeta tiksiniyor, onu öldürmek için çantasından bıçağını çalıyor, bulaşık yıkarken babasının tabağını denize atıyor, babasının istediği saatte geri dönmüyor..

Babasına kızgın Ivan, eet, ve fakat biraz daha psikolojiyi katarsak işin içine, bunlar aslında kendi varlığını babasına onaylatma çabası: Ve fakat, babası onun varlığını onaylamıyor, her çabası engellenen Ivan, kendini gerçekleştirmek için en büyük korkusuna yöneliyor: Eğer babası yanına çıkabilseydi, altındakinin deniz diil, toprak olduğunu bilmesine rağmen atlayacaktı.. Ama olmuyor, düşen baba olduğunda, filmin başındaki hisse geri dönüyor Ivan..

Andrei'yse varoluşuyla ilgili herhangi bi endişe duymuyor: Kuleden atlayabiliyor çünkü, diğer çocukların varlığını onaylaması için bu yetiyor, babasını kabul ediyor, Ivan'ın şüphelerini yersiz buluyor, araba yağmurda çamura saplanınca yediği tokat bile kafasındaki "baba.." imgesine zarar vermiyor, ta ki çok fazla tokat yiyene kadar.. O an döküyor içindekileri: "Beni öldür.." bile diyor..

Baba hakkındaysa pek bişii bilmiyoruz: 12 yıl sonra bi gün, birden geri dönüyor: Ertesi gün yola çıkıyor, çocuklarını yanına alıyor ama, aslında başka şeylerin peşinde-

film bu konuda fecii ketum: Ne yaptığına, o yeşil bi örtüye sarılmış şeyin ne olduğuna, adadaki evin zemininden çıkardığı metal çantada ne olduğuna, kimlerle ne için konuştuğuna dair hiçbi bilgi vermiyor.. Çocuklarına neden öyle davrandığınıysa zaten bilemiyoruz.. Onları "büyük..", daha doğrusu kendisi gibi davranmaya zorluyor-

belki öğretiyordur: Ve fakat iletişimsizlikten mustarip olduğu ortada..

İşte bu noktada Izgnanie giriyo devreye: Baba'yı aynı oyuncunun oynamasını belki tesadüf olarak görebiliriz ve fakat iletişim sorunu, dahası "kirli iş.."ler ve 12 yıl doneleri iki şeyi düşündürüyo bana:

i) Zvyagintsev'nın oyun oynamayı sevdiğini..

ii) Zvyagintsev, İki filmin birbirini tamamladığını (Fa Yeung Nin Wa ve 2046 arasındaki ilişkiye bağlarsak, 2046'nın dvdsinde Wong Kar-Wai, "bu film (2046..) romanın kayıp bölümü gibi..") düşünüyor olabilir.. Ki, ben de tercihimi bu yönden yana kullanmak istiyorum-

her ne kadar kullandığı araba aynı olmasa da :))

İki film birbirini tamamlıyor eet, ve fakat romanın kayıp bi bölümü daha var: Baba'nın yaşamı..

Görüntüler olağanüstü, oyunculuklar da..

Read more

Izgnanie

Andrei Zvyagintsev'nın '07 yapımı ve şimdilik son filmi.. Filmekimi'nde izlemiştik ilk..

Aslında daha ilk sahnesinde fecii bi girdap gibi içine çekiyo film: Olağanüstü görüntülere, neredeyse fetişleştirilmiş bi sanat yönetimi eşlik ediyo, üzerine de müthiş oyunculukları eklediğimizde film cidden dört başı mamur bi hale geliyo: Süresi uzun eet, ama düşünüyorum misal, "hangi sahne filmde fazla??" diye, cevap veremiyorum..

Çocukların oynadıkları sahnede Kir ve diğer kızın ebeveynleri hakkında konuşmaları insanın içine otururken, Vera'nın Alex'e "Kir de sizin gibi olacak.." demesi daha da fena oturuyor, Kir'in sirkten döndüğünde Robert'i görünce verdiği tepki de..

En kötüsüyse, Vera'nın yaşadıkları: Hamile kalıyor.. Alex'e "bu çocuk senin diil.." diyor, "sen ne istersen onu yap, ben beklemekten sıkıldım.." diyor, onun aldığı kürtaj kararını kabulleniyor, akabinde bi kutu Xanax içip, intihar ediyor-

ilk kez diil üstelik-

tabii, bu bilgileri filmin sonuna doğru öğrendiğimiz için, ben o süre boyunca "kürtaj olduğunda ölmeyen kadın istiyoruz.." diye kampanya başlatmayı düşünüyordum sinema sektörü için..

Alex'in "bu çocuk senden diil.." lafına karşı verdiği tepkilerin skalası değişkenlik gösteriyor: Gabrielle'deki Jean gibi.. Hatta iki film de ilişkiye kadınların gözünden baktığı için fazlasıyla paralellikler kurmak mümkün-

de, kim girecek şimdi ona..

Vera'nın ebeveynlikle ilgili söyledikleriyse hakkaten öylesine müthiş ve öylesine güzel ki, çocuk yapmayı düşünen herkeslere ezberletilse yeri yani-

zvyagintsev'ya ilk filminde tapmıştık zaten ebeveyn-çocuk ilişkisini olağanüstü aktardığı için-

yarın da Vozvrashcheniye'yi yazıcaz tabii: Neden tersten başladım onu da bilmiyorum..

Zvyagintsev'nın Izgnanie'de Vozvrashcheniye'ye yaptığı referanslarsa (fotoğraflar, 12 yıl, babanın aynı kişi olması..) çok daha cezbedici tabii ki: Ki, şahsen bi Baba üçlemesi bekliyorum kendisinden-

filmleri hakkında önceden açıklama yapılmadığı için, benim hala umudum var :))

[Çok dağınık bi yazı oldu sanırım..]

Hakkaten olağanüstü bi film: Finalinde kadınların söyledikleri şarkı/ağıt gibi-

neden bahsettiğini anlamasam da..

"Sevgi, sabırlı ve yumuşaktır: Kıskanmaz ve övünmez, kaba veya çirkin diildir, kendi isteklerini öne çıkarmaz, kolay kolay öfkelenmez, kötülüğün hesabını tutmaz, yapılan hatalara sevinmez: Sevgi için aslolan gerçektir.."

Filmden..

*: Hımm, bu kıstaslara göre benim "sevgi.."m, "sevgi.." diil :((

Read more