yucinematek

'10 yapımı Edgar Wright filmi Scott Pilgrim vs. The World, nasıl desem, belli bir kuşağı cezbetmek amacıyla çekilmiş olmasına rağmen, ne yazık ki beklenen etkiyi yapmaktan uzakta kalıyor..

Hikayesi kısaca şöyle: Scott, 17 yaşında Knives adlı bir liseli kızla çıkmakta, derken bir başkasına aşık oluyor-

tipik bir Clementine vakası.. Ve fakat işler sanıldığı kadar kolay değil, kızımızın geçmişindeki exleri birer birer Scott'ın peşine takılıyor, hepsini teker teker alt eden Scott, bölüm sonu canavarıyla karşılaştığında bir şeyin farkına varıyor ve mutlu sona ulaşıyor..

Filmde izleyici kitlesi düşünüldüğünde her şey var: Çizgi roman efektleri, oyun dünyası, fantastik bir dünya, ünlü "şey.."lere göndermeler, muhtemelen komik olduğu sanılan espriler vs.. Ve fakat bu "tür çorbası.." son derece güzel bir fikirmiş gibi görünse de, zaman geçtikçe ciddi bir handikaba dönüşüyor.. Ve açıkçası film için çöp demekten başka bir seçenek kalmazken, Michael Cera kariyerinin -şimdilik, en iyi oyunuyla filmi izlenebilir kılıyor..

Filmin hitap ettiği kitleden olsanız bile, sevmeme ihtimaliniz var, ben sevmedim..

"Aa, Social Network'teki çocuk değil mi bu??"

(Anlamsız bakışlar..)

"Karıştırıyorum, napiym :(("

'07 yapımı Superbad'in belki de en ironik yönü, filmde anlatılan hikaye kahramanlarıyla hemen hemen aynı yaşta olan izleyicilerin bu filmi bi yetişkinin eşliğinde izleyebilmiş olmaları.. Zira, R ile "ödüllendirilmiş.." Bu yaş mevzuundan konuya girme sebebim de, filmin eleştiri oklarını yönelttiği Amerika'daki 21 yaş sınırı..

Hikayesi şu: Seth fecii abazan bi lise öğrencisi.. Evan da kısmen öyle ve fakat ilişkilerinde her ne kadar Seth'in sesi daha çok çıksa da, Evan daha güçlü durumda: Zira, bağımlılık semptomlarını Seth gösteriyor.. Evan, porno sevmeyen, ii bi okul kazanan ve genel olarak "düzgün.." konuşmasına rağmen, Seth tam tersi: Gangbus benzeri bi siteye üye olmak istiyor, pornoda yeni deneyimlere açık, abazan ve Seth'e oranla daha kötü bi okul kazanıyor.. Eet, bu iki karakter ayrılacaklar..

Film bu ayrılma durumunu karakterlerinin büyümesinin bi sembolü olarak gördüğünden, birlikte uyudukları o son geceyi romantik bi ön-sevişme şeklinde sunarken, ertesi sabahını kötü geçmiş bi ons sabahı gibi kuruyor-

ki, filmin özellikle bu ve final sahnesi bu yönden hakkaten olağanüstü bi duyarlılık taşıyor..

Bi de Fogell, iki polis ve parti mevzuu var: Yaşları tutmadığından içki alamayan iki kafadar (ki, bu kelimeden tiksinirim ben..), Fogell (ve sahte kimliği..) devreye girince ve o da iki polisle karşılaşınca işler daha da karışıyor: O iki polis karakteri polis teşkilatına dokundursa da, açıkçası bunu düşünecek durumda olamıyorsunuz.. Ölesiye komikler, hatta bi noktadan sonra filmin tüm komedi yükünü üstleniyorlar..

Yüzeyde fazla sığ görünse de, derin(: derin..) bi film Superbad.. Uzun yıllar süren arkadaşlığın bitişine ağıt yakarken, bi yandan da onları yuvadan aşağı bırakıyor.. Ama bunu mendil ıslatacak bi şekilde diil de, ardında gülmekten ağrımış bi karın bırakarak yapıyor.. İi de oluyor/geliyor..