'10 yapımı Derek Cianfrance filmi Blue Valentine pek çok açıdan sorunlu bir film.. Hatta öyle ki, izlerken bu denli öfke duyduğum nadir filmlerden biri, birisi oldu..
Sebeplerine gelmeden önce filmin ~1 günde son bulan bir evliliği konu ettiğini belirteyim.. Ancak, tabii ki "neden??" sorusuna cevap vermek için film boyu flashbackler izlemekteyiz.. Dean ve Cindy'nin tanışıp, evlenmesi ve bunun bozulması vs.. konularına odaklanan film, ne yazık ki "hepsi Cindy'nin suçu.." demekten başka bir şey söylemiyor..
Cindy'nin ilk ilişkisini 13 yaşında yaşamış olması, kürtaj olana dek 25 erkekle birlikte olması bilgilerinin seyirciye sunulması filmin hikayesine ne gibi bir katkı sağlıyor, bunu açıklayamıyorum mesela: İzlediğimden beri düşünüyorum ve fakat bulamadım henüz.. Bununla birlikte Dean'in "her şeye rağmen.." onunla evlenmesinin, çocuklarına çok iyi davranmasının, çalışmasının Cindy'ye -öldür Allah, yetmiyor oluşunu vurgulamakla yetiniyor film: Dean'in şakalarına gülen, onu çok seven kadın nasıl olup da "bu.." hale geldi değil mi?? Oysa Dean, hep bildiğimiz gibi.. İşte en kötüsü de bu: Olaylara tarafsız değil de Dean'in yanında durarak bakan bir film Blue Valentine.. O yüzden Cindy böylesine soğuk kalıyor..
Oteldeki sevişme girişimleri ve sonrasında yaşananlar da tam anlamıyla mide bulandırıcı: Bedenini "sunan.." ve dayak yemek isteyen Cindy'yi yeterince ucubeleştiremediğini düşünen film, üstüne "sana vurmayacağım.." diyen Dean'i de ekliyor: Sistemin kadın psikolojisine bakışının kısa bir özeti olan bu sahneyi izlerken filmden tam anlamıyla nefret ettim..
Arada geçen "sen homo değilsin..", "senden daha erkeğim..", "erkeklik mi görmek istiyorsun??" gibi cinsiyetçi söylemleri de fazlasıyla rahatsız edici: Sonuç olarak misojinist bir film karşımızdaki..
Kayıtlar
